احمد زیدآبادی شاید تنها کسی بود که داستان ناتمام فلسطین و اسرائیل را با جدیت پیگیری می کرد. من از او زیاد یاد گرفتم. تلاش می کنم گاه گاه، آن قدر که در توانم باشد، از آنچه علاقه داشت (و علاقه دارم) اینجا بنویسم. شاید به دستش رسید. اگر هم نرسید، روزی که خیلی دور نیست، وقتی بیرون آمد، شاید این نوشته ها کمک کرد سریع تر در جریان آنچه گذشته قرار بگیرد. اگر هم نه شاید کسان دیگری علاقمند بودند و چیزی از این نوشته ها دستگیرشان شد. دستکم تا وقتی خود آقای زیدآبادی باز بنویسد.
به امید آزادی تان آقای زیدآبادی.
به امید آزادی تان آقای زیدآبادی.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر